Één en één is twee

“Hoeveel kinderen heb jij?”

“Heb je geen kinderen?”

“Kun je wel kindercoach zijn zonder zelf kinderen te hebben?”

“Wil jij geen kinderen?”

“Oh, waarom heb jíj geen kinderen dan?”

Social media en gevoelens

Mijn website heeft al maanden een blog pagina die (nog) niet actief is. Vorige week postte ik op mijn zakelijke Facebook pagina dat ik minder ga werken vanwege privé omstandigheden. Op mijn persoonlijke Facebook pagina postte ik een gedichtje over hoe ik me voel. Ik sprak met een vriendin over openheid op social media en dat het lastig is voor mensen als je wél deelt hoe (slecht) je je voelt, maar niet vertelt wat er speelt. Dit heeft er mede voor gezorgd dat ik deze allereerste, zeer persoonlijke blog schrijf. Voel je vrij om ieder moment te stoppen met lezen. Mijn levensverhaal zal niet aan iedereen besteed zijn en dat is meer dan oké.

Stukje geschiedenis

Zolang ik me kan herinneren wil ik mamma worden. Zodra ik met kinderen was, gebeurde er iets magisch. Als een magneet trokken kinderen naar mij toe, en nog steeds. Vanaf m’n veertiende paste ik op in grote gezinnen. Baby’tjes,  peuters, pubers, al was ik er zelf nog één, ik deed het, met ontzettend veel plezier en liefde. Ik gaf balletles aan kinderen, ik deed SPW en had een bijbaan in de kinderopvang. Mijn stage deed ik op een school voor kinderen met leerproblemen en gedragsproblemen. Ik was zestien en voelde me er als een vis in het water. De PABO volgde. Ik worstelde me door de stof heen en leefde van stage naar stage, want dán mocht ik met de kinderen werken en oh wat genoot ik daar intens van.

Relaties

In de tussentijd had ik vriendjes. Altijd serieus, maar op één of andere manier stopte het altijd na drie jaar. Ik kende mezelf (nog) niet goed… ik wist niet dat ik hoog gevoelig was en ik wist totaal niet hoe ik om moest gaan met al mijn intense emoties en mijn geregeld overprikkeld zijn. Op m’n zevenentwintigste leerde ik X kennen. Ik was dol gelukkig. De klik was bijna onwerkelijk. Na negen maanden werden we hard van de roze wolk gegooid. M’n moeder was ziek en niet zomaar ziek: een ongeneselijke hersentumor.

Mamma

De band met mijn moeder…. ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Mijn moeder is álles. Ik zorgde intens voor haar toen ze ziek was. De rest stond stil: m’n werk, m’n relatie, m’n contacten, m’n leven. En zo zou ik het vandaag de dag weer doen. Lachen? Dat mocht ik niet. M’n moeder ging dood! Een verschrikkelijk ziektebed… ik wens het m’n ergste vijand niet toe. M’n moeder overleed. X maakte het uit. Ik was kapot. Wat had ik nog?

Revalideren 

Niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk was ik gebroken. Ik liep op krukken, ik was letterlijk geknakt. M’n rug was altijd al slecht maar nu ging het écht niet meer, alles deed pijn. Ik ging revalideren in een speciaal centrum in Rotterdam. Twee dagen in de week intensief revalideren met daarnaast drie dagen werken voor de klas, want tja…. ik hád al zoveel verzuimd. Gekkenwerk, achteraf gezien, maar ik moest dóór.

Liefde van m’n leven?

Het ging langzaam beter. Ik ging één dag in de ziektewet en probeerde met aanpassingen in m’n klas de juf te blijven die ik altijd was. Daarnaast startte ik langzaam mijn praktijk op. En daar was hij (Y)…. zomaar op een avond in de kroeg. We kenden elkaar van vroeger. Ik vond hem gelijk leuk. Toen het serieuzer werd, vertelde ik hem dat ik heel graag kinderen wilde. Ik was tweeëndertig. We gingen samenwonen en genoten. Op een avond op de camping onder het genot van een wijntje, vroeg ik hem: “Zullen we er gewoon voor gaan? Het kan soms zo lang duren en we mogen van geluk spreken als we een kindje kríjgen.” Diezelfde avond liet ik m’n tatoeage zetten: “mamma in het handschrift van mijn moeder. Ook diezelfde avond werd ons kindje verwekt. Hoe ironisch.

Intens gelukkig

Na de zomervakantie ging ik weer werken. M’n eerste werkdag had ik autopech en stond ik midden op de weg stil. Ik reageerde buiten proportioneel: huilen, huilen, huilen. Ook had ik al drie weken nauwelijks rugpijn… dat was vreemd. Twee weken over tijd was ik. We deden een test. Ik zie ons nog zitten op m’n bed: stom verbaasd en intens gelukkig!! Gelijk zwanger was ik geworden! Ik had geluk!! Na alles, had ík geluk! Ik kon het haast niet geloven. Éindelijk begonnen alle mooie momenten.

Ik werd mamma. Wow.

Niks 

In de derde schoolweek stond ik op donderdag voor m’n klas en ik wíst, ik voelde: “Dit is niet goed.” Ik zette de kinderen aan het werk, ik liep inmiddels huilend naar m’n collega, en samen liepen we naar m’n directeur. Binnen een half uur zat ik met Y bij de verloskundige. Binnen een uur zaten we in het ziekenhuis. De gynaecoloog deed een inwendige echo: “Ik zie niks.” Woorden die vandaag de dag nog door m’n hoofd echoën. Hoezo, niks?? Ik mocht de volgende dag terugkomen. Daar zaten we dan, thuis. Geheel verslagen: een miskraam…. niet wetend dat het allemaal nóg erger zou worden.

Buitenbaarmoederlijk

De volgende dag gingen we terug en hadden we, god zij dank, een heel lieve gynaecoloog. “Het is een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.” Nadat hij ons uitgelegd had wat dit inhield (het vruchtje zat vast in de eileider). Vertelde hij dat ik geopereerd moest worden. Ze zouden m’n eileider verwijderen. Ik hoefde me geen zorgen te maken want met één eileider kon ik gewoon nog zwanger worden. Ik was boos. M’n lichaam liet me wéér in de steek. Kon er nou g*dverd*mme nooit eens íets goed gaan? Als ik pijn kreeg moesten we maar terugkomen voor de operatie (seriously?). Op de terugweg stonden we door een afzetting in de file. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Ik was boos, heel boos, boos op het leven.

De boodschap 

Eenmaal thuis kreeg ik natuurlijk géén pijn, althans ik voelde het niet. Door mijn altijd pijnlijke lijf heb ik een extreem hoge pijngrens ontwikkeld. Y vertrouwde het niet en dwong me mee terug te gaan naar het ziekenhuis: “Als we moeten wachten tot jij pijn krijgt, gaan we nooit.” Het bleek maar goed ook, m’n eileider stond op knappen en dit kan levensbedreigend zijn. Omdat het weekend was, werd ik pas na vijf uur geopereerd. Y week niet van m’n zijde. Ik werd wakker en zag Y naast m’n bed, in tranen. Ook de gynaecoloog was erbij. Versuft van de narcose hoorde ik hem in een waas aan: “De operatie is goed gegaan. Je bent alleen geboren met één eileider en één eierstok, en omdat we je enige eileider verwijderd hebben, kun je alleen nog kinderen krijgen met IVF.”

………..

Het drong niet tot me door. De narcose werkte langzaam uit. Ik was verdoofd, leeg, misselijk en ontroostbaar. Pas toen m’n broertje langs kwam met mijn liefde Jazlyn in de draagzak, knapte ik langzaam op. Ik mocht naar huis en zakte daar in een diepe, zwarte put. Y verloor z’n baan en daar zaten we dan…… zonder kindje en met een intens groot verdriet. Het was teveel. We hebben het uiteindelijk samen niet gered.

PINK m’n “kindje”

Daar was ik, wéér alleen en wéér in de put. Ik wist al snel dat ik niet meer terug naar school wilde. Bij het idee alleen al ging ik hyperventileren. Ik wilde coachen in mijn eigen praktijk, die nu volledig stil lag. M’n relatie was over, ik had zeventig procent salaris én ik was door mijn huisarts gediagnosticeerd met een depressie en een burn out. Medicijnen wilde ik niet. Ik weet niet hoe, maar op een dag is de knop omgegaan en ben ik alles op alles gaan zetten om mijn praktijk tot een succes te maken. Al mijn (moeder)liefde stak ik in mijn cliënten. Van werken werd ik blij! Niet wetend dat ik te weinig aan mezelf dacht. Ik MOEST me bewijzen, want ik was dan misschien geen mamma, maar wél een goede (kinder)coach. Dit hield ik zo een twee jaar vol en het werkte, mijn praktijk liep!

Één ei, is geen ei

Al een jaar lang lees ik alles over alleen moeder worden en over alle mogelijkheden die er zijn. Ik sprak met iemand die hier bewust voor gekozen heeft. Een man kwam ik namelijk niet tegen… en zeg nu eerlijk, na alles is het moeilijk om nog te dúrven. Vóór mijn zesendertigste wilde ik IETS doen. De dag voor mijn zesendertigste verjaardag ging ik op intake bij het Medisch centrum kinderwens in Leiderdorp, met het idee om mijn eicellen in te laten vriezen. Natuurlijk zou het niet vergoed worden, ik was tenslotte met alles een uitzondering op de regel, dus met dit ook. Ik spaarde geld en ging terug om te horen hoe we het zouden gaan aanpakken.

Het pakte anders uit….. Mijn bloedwaarden waren niet goed, wat op een tekort aan eicellen duidt. De dokter zat voor me en zei: “Ik heb slecht nieuws. Met deze hoeveelheid eitjes kunnen we geen IVF doen en dus zijn er nog weinig mogelijkheden voor jou.” In dat zelfde gesprek begon ze over eiceldonatie!! (dokters….zucht!) Zat ik daar, alleen, in Leiderdorp, voor de zoveelste keer kapot te gaan. En ik moest nog twee uur naar huis rijden. Ik voelde me weer hetzelfde als toen ik hoorde dat mijn moeder ongeneselijk ziek was. Alsof er een gat in mijn ziel werd geslagen. Dit kon toch niet waar zijn??

Ergens thuis kwam er een soort oerkracht in me los: binnen een dag had ik alles geregeld: een intake in UZ Gent bij DE professor in fertiliteit, een afspraak met mijn huisarts, een telefonisch overleg met de gynaecoloog, een afspraak met mijn therapeuten (echt, hoeveel coaching en therapie kun je volgen) en een afspraak met een homeopaat in Alblasserdam. Ik lichte familie en kennissen in en een heel lieve vriendin ging met me mee naar Gent. In Gent kreeg ik een klein sprankeltje hoop…… maar dat het zwaar zal worden en dat de uitkomst heel onzeker is, dat is een gegeven.

Wat nu?

Het werd me al snel duidelijk dat ik mijn lichaam de afgelopen 7 jaar heb uitgeput. Het was simpelweg teveel, te heftig en teveel stress en verdriet tegelijk. Je vraagt je af: “Hoeveel kan een mens hebben??” Nou, héél veel dus blijkbaar.

Wat ik nu ga doen? Ik heb geen idee….. Ik ga eerst tot rust komen in een yoga/meditatie retraite op Ibiza want met dit oververmoeide lijf kan er sowieso geen kindje groeien in mijn buik. Ga ik het dan alleen doen? Misschien. Is dat een taboe? Ja enorm! En dat is ook één van de redenen dat ik dit stuk schrijf. Pas alsjeblieft op, wanneer je tegen iemand zegt: “Hoezo heb jij geen kinderen dan?” Het kan namelijk zomaar zijn dat je hier een heel heel groot stuk verdriet mee aanboort.

Liefs Anne

mamma met mij als baby
Mamma met mij, ik ben hier 1 dag oud.