Deel 2

Van één en één is twee...

Deel 2 van één en één is twee.

In april schreef ik mijn eerste blog. Het werd tegelijkertijd, zeer waarschijnlijk, mijn meest persoonlijke. Deze blog moet een vervolg worden op mijn eerste blog genaamd:

“Één en één is twee.”

“Perhaps, we should love ourselves so fiercely, that when others see us they know exactly how it should be done.”

Vergelijken

Zolang ik me kan herinneren was ik me heel bewust van mezelf. Een deel van mijn onzekerheid kwam van mijn gevoeligheid. Maar een groot deel kwam ook van het constant vergelijken met anderen. Zeker in de puberteit werd dit steeds erger. Als perfectionistische HSP’er was er altijd wel iets te vinden dat niet goed genoeg was aan mijzelf. Ik had een zus die dun was en zelf was ik mollig. Ik ging MAVO doen, zij ging naar het VWO. Pas toen ik ging dansen (ballet)en daar goed in was (en veel slanker werd), werd het ietsje minder en kon ik af en toe tevreden zijn met mezelf. Mijn gevecht is begonnen toen ik moest stoppen met dansen en moest gaan revalideren omdat mijn rug me volledig in de steek liet. Hetgeen waar ik goed in was en wat een emotionele uitlaatklep was, kwam ten einde. Het gevecht met de kilo’s begon. Ik werd weer onzeker en had altijd pijn. Mijn lichaam? Dat vond ik vooral een last, het deed immers alleen maar pijn.

Obsessie

In mijn hoofd besloot ik dat ik mooi was als ik slank was. Ik viel een keer 10 kg af en voelde me geweldig! Nu was ik mooi! Dat ik énorm streng voor mezelf was, mezelf alles ontzegde en ik krampachtig hard moest sporten, dat zag ik niet. Op mijn 21e kreeg ik ineens zware acné. Het einde van de wereld voor een perfectionist, gefocust op haar uiterlijk. Langzaamaan werd mijn focus van mijn lijf verlegd naar mijn huid. Ik kreeg zware medicijnen (troep!) maar het hielp en de acné verdween. Een obsessie voor mijn huid was echter geboren. Zonder poeder of foundation naar buiten? No way! Inmiddels kan ik het iets beter loslaten maar nog steeds kan ik mutsen over pigment, couperose, rimpels en zorg ik extreem goed voor mijn huid.

Controle

Al deze kleine obsessies zijn natuurlijk een vorm van controle. In mijn vorige blog heb je kunnen lezen hoe het universum mij lessen heeft gegeven in het loslaten. Wat heb ik veel moeten loslaten: dansen, een gezond en pijnloos lijf, mijn aller aller liefste mamma, mijn kindje, mijn baan als juf, mijn vruchtbaarheid, mijn toekomstplaatje. Hoeveel kun je in godsnaam nog meer loslaten vraag ik me weleens af? In mijn dagelijks leven ben ik heel bewust bezig met minder controle uitoefenen en zaken te nemen zoals ze komen. Ik kan je vertellen: het is topsport voor me!

Kiezen tussen twee slechten

In mijn vorige blog kon je lezen dat ik voor de keuze sta: alleen een ivf traject ingaan en (hopelijk met veel geluk) een kindje krijgen van een donor en de opvoeding alleen doen. Of niets doen en nooit weten of het er nog van zal gaan komen. Op Ibiza kwam ik er tijdens de meditaties al snel achter HOE moe ik ben, moe van al 8 jaren knokken. Ook werd me snel duidelijk toen ik terug was HOE boos ik ben. Boos op mijn lijf, op het leven. Ik probeerde het blijkbaar, onbewust, weg te drukken (ja ook coaches hebben hier last van;). Dat pikte mijn lijf natuurlijk niet. Ik kreeg een infectie aan mijn urinewegen (pisnijdig?). Een week later kon ik niet gaan zitten zonder te spugen (spuugzat?) en ik kreeg eczeem in mijn nek (duidt op stress en boosheid). Zucht…. Ik belde op een dag een vriendin en was zo boos. Boos op alles en iedereen. Ik zei letterlijk: “Ik zou wel iemand kunnen slaan.” Maar ja, ik woon alleen en kan het dus niet op iemand afreageren (niet dat ik dat aanraad! :p) Toen ik ging voelen en schrijven, ontmoette ik mijn boosheid. Wat is dit eigenlijk voor klote keuze? Ik was in gevecht met mezelf want ja ik wil ZO graag moeder worden, maar nee ik wil niet alleen dit zware traject in en NEE ik wil niet NOG meer teleurstelling en NEE ik wil mijn kindje niet alleen opvoeden.

Dader en slachtoffer

Omdat ik vind dat je, zeker wanneer je dit werk doet, zelf ook met iemand moet praten, ga ik ook naar twee coaches (K&M). Ik had daar een aantal weken geleden een consult en één van die meiden zei: “Je bent in gevecht met jezelf: je bent dader en slachtoffer tegelijk.” Deze kwam goed binnen: Wanneer ik ervoor kies om GEEN traject te doen, doe ik dat uit liefde voor mezelf, omdat ik behoefte heb aan rust. Tegelijkertijd ben ik dader omdat ik NIET mijn droom najaag. Ik kan je zeggen, deze tweestrijd in mezelf is verschrikkelijk.

Zo schreef ik naar een lieve collega die me appte: ‘Ik wil me gelukkig voelen, in het NU. En niet: “Als ik een kind heb, dán ben ik gelukkig.” Rust en zo min mogelijk stress is wat ik mijzelf en mijn lijf nu gun. Ik kreeg een ontzettende lieve reactie terug waarin zij schreef dat ik dapper ben. Ik schreef haar dat ik bang ben dat mensen door deze beslissing vinden dat ik geen recht heb op verdriet want: “Als je het zo graag wil, waarom doe je het dan niet??”

De conclusie is natuurlijk dat IK dit denk over mezelf…….

Voor nu probeer ik te voelen dat ik recht heb op verdriet, probeer ik vertrouwen te hebben in dat het universum mooie plannen voor mij heeft en probeer ik te genieten van het NU en van wat ik wél heb.

Van de week las ik deze quote van Oprah:

“Your legacy is every life, you have touched.”

Het raakte me zo…..

Ik hoop dat ik, ook als ik nooit een kindje van mijzelf op deze wereld zet, toch levens heb mogen raken.

Liefs Anne