Het stilteweekend

Dag 1

Dag 1

Van 12 december t/m 15 december ging ik naar mijn eerste stilteweekend. Ik ben vaker stil geweest (een keer een dag, een keer twee dagen) tijdens een retreat, toch vond ik het wel spannend… Ik hield een dagboek bij, deze deel ik met jullie. Iedere dag wordt een blog.

In mijn Mastermind app stuur ik “Ik heb er nu NUL zin in!” Ben thuis zo lekker aan het opruimen… Ik krijg terug:”Nu kun je lekker intern gaan opruimen.” “Lekker lekker??” denk ik.. “Wat nou lekker?” Op de heen weg sta ik al in de file bij Bergen op Zoom, ik kan sowieso niet harder dan 90 km per uur vanwege windstoten. Mijn auto remt steeds automatisch af en geeft aan: “Slip gevaar!” Even denk ik: “Fuck it! Ik draai om en ga naar huis. Die paar euro… kan ik thuis lekker verder met opruimen en gezellig lunchen met vriendinnen.” Maar dan hoor ik gelijk mijn gewetens stem: “Anne je gaat het uit de weg…” Kut geweten 😉

Ik kom gelukkig op tijd aan in het stiltehuis in Nijmegen. Een vriendelijke man doet open. Ik stel me voor en zet mijn koffer in de gang neer en zie de kapstok: gehaakte mutsjes, groen tinten, beige tinten, aarde tinten, regen jassen en hippie sjaals. Ik kan het niet laten om te denken: “Hoe kan het toch dat hier altijd van die geitenwollensokken mensen op af komen?” I know…… ik ben 5 minuten binnen en heb al een oordeel. Maar zeg eerlijk… het ís toch zo? 😉 Ik kies mijn kamer en zet mijn spullen neer. Het is eenvoudig maar helemaal prima. We verzamelen in de eetkamer aan tafel en we krijgen lekkere gember/kaneel thee en een koekje. We zijn met 11 mensen waarvan 1 vrouw en 1 man begeleiding. Er zijn zelfs 5 mannen. Ik kijk om me heen en lach een beetje om mezelf: “Zit ik hier in mijn glitterbroek!” Tja die heb ik natuurlijk precies vandaag aan! Iedereen stelt zich voor en doet kort zijn verhaal; open, kwetsbaar, eerlijk. Hoe mooi, dat we eigenlijk in de kern allemaal hetzelfde zijn…. op zoek naar rust, (nieuwe) inzichten, confrontaties, emoties, bezinning, zelf liefde. Ik vind het heerlijk dat het er nu eens even níet om gaat wat je doet. Ik zeg niks over werk, PINK, coaching etc.

We openen dit stilteweekend met een geleide meditatie in de stiltekamer. Ik ga nog even plassen, oké en heel eerlijk: ik stuur Maarten nog snel een berichtje. Ik zal het app contact met hem missen deze komende dagen. Ik kom als laatste aankakken in de stiltekamer en gelijk hoor ik mezelf denken: “Muts! Moeten ze allemaal weer wachten op jou!” Ben bekant een uur binnen en ben me nu al enorm bewust van mijn gedachten. We kunnen wel zeggen dat de meditatie een soort drama is… 300.000 gedachten schieten door mijn hoofd: “Wanneer zal ik eens gaan douchen hier? Ik heb natuurlijk ook een wastafel op mijn kamer en heb droogshampoo bij me.” Oh ja… we zijn aan het mediteren…. “Ik heb echt goed opgeruimd thuis. Als ik nou vraag of die mevrouw van Facebook mijn bank volgend weekend komt halen, dan kan ik na dit weekend mijn nieuwe bank bestellen.” Shit, ik was aan het mediteren….. “Maarten komt de 30e al thuis. Dus maandag is het nog maar 2 weken. Wat hou ik van hem (grote glimlach).” Oh ja MEDITEREN!!!

Zo vliegt het nog een tijdje heen en weer. Heeeeeel langzaam voel ik mijn schouders zwaarder worden en zak ik deels in de ontspanning…..

“Waarom wil ik toch altijd zoveel?” “Waarom houd ik zo van AAN staan?” vraag ik me af… De klankschaal klinkt en de begeleider geeft aan dat we allemaal een verschillende kleur kaars in het midden mogen aansteken. Die kaars hoort bij jou.

HALLO CONTROL FREAK!!!! There she is…..

Er zijn twee roze kaarsen.. “Als ie nou bij mij begint en tegen de klok in gaat, dan ik die roze als eerste kiezen…” Hij begint uiteraard aan de anderen kant… “Kut, denk ik, “dan blijft de laatste kaars voor mij over, vast de stomste kleur.” Ondertussen… een ander stemmetje (soms denk ik dat ik schizofreen ben) : “Hallo! Anne, het gaat over een f*cking kaars!” Het grappige is dat ik daarna bij iedere persoon de kleur van de kaars goed raad. Ze kiezen precíes welke ik voorspel in mijn hoofd. Ik had uiteraard weer iets gevonden dat me bezig hield 😉 Ik ben als laatste aan de beurt. Er blijft een grijze kaars voor mij over. Ik lach in mijzelf: grijs is mijn balans kleur, volgens de Powertype test die ik ook mijn klanten laat afnemen. In het nieuwe jaar ga ik hier een opleiding in volgen om Personal Power Plus expert te worden.

Voor ik naar mijn kamer ga, schrijf ik me in voor de afwas (ik haat afwassen dus echt he 😉 en vraag een extra deken want KOUkleum! In mijn kamer verbouw ik de boel. Ik verschuif het bureau dat voor de verwarming staat want again: KOUkleum! Ik trek mijn pyjama aan, stal mijn spulletjes uit, was mijn gezicht aan de wasbak en smeer een maskertje op mijn gezicht. Ik trek een reep chocolade uit mijn koffer en ga in bed liggen met mijn notitieboekje en begin te schrijven…. Ik schrijf snel, alsof ik haast heb. Mijn hoofd gaat ook zó snel! Ik vraag me af waar ik zo een haast heb, ik hoef hierna niks… alleen te slapen. Ik besef me hoe vaak ik bezig ben met hetgeen dat erná komt. Eens kijken of ik daar deze dagen wat verandering in kan brengen. Ik neem me voor elke avond op mijn gemakje te schrijven.

De eerste avond is om. So far so good!

Welterusten! Ssssssssst!