Het stilteweekend

Dag 2

Dag 2

Van 12 december t/m 15 december ging ik naar mijn eerste stilteweekend. Ik hield een dagboek bij, deze deel ik met jullie. Iedere dag wordt een blog. Mocht je dag 1 nog niet gelezen hebben: Zoek in het overzicht “Stilteweekend 1”

Prikkels bijten niet!

Nog even over gister… in bed blijven mijn gedachten nog even doorgaan, ik had het koud (ondanks mijn extra dekentje, sokken en dikke pyjama 😉 Om 2.22 uur werd ik wakker. Toeval? Ik ben gaan plassen en hoopte vurig dat ik niemand tegen zou komen: op mijn hoofd namelijk drie klei masker DOTS om (aankomende) pukkels te bestrijden, whahaha! Toen mijn wekker om 7.20u ging, was mijn eerste gedachte: “Serieus??” Ik heb een pleures hekel aan vroeg opstaan en vind alles voor negen uur vroeg! Ik waste me aan de wasbak, trok mijn ultiem zachte velvet huispak aan, deed mijn haar in een knot en poederde mijn gezicht (tja… toch nog een beetje fatsoenlijk voor de dag komen 😉 ) De klankschaal klonk en we verzamelden weer in de stilte kamer. Dit keer moest ik mijn best doen om niet in slaap te vallen, al zittend op mijn meditatiekussen. Na de meditatie trok ik me terug om op mijn kamer om te schrijven. Mijn favoriete plekje is nu al met mijn rug tegen de verwarming op de grond met een dekentje over mijn benen. Voor ik het weet klinkt de klankschaal voor het ontbijt. Een goed gevulde ontbijttafel met alleen maar Broeder Ludovicus (onze natuur/reform supermarkt in Middelburg) achtige producten. De begeleider opent het ontbijt en vraagt of we een moment stil willen staan bij het eten en drinken en hoe het hier gekomen is. Ik kan me daar erg in vinden, het is niet vanzelfsprekend. Ik heb alleen niet de behoefte om daarbij mijn ogen dicht te doen en heen en weer te wiegen! Whahahahahah oeps sorry! Dat soort gedoe is niet mijn ding! Tijdens het eten mogen we “functioneel praten.” Dus: “Mag ik de boter” maar geen gezellig kletspraatje. Ik merk dat ik zelfs aan “mag ik de boter” geen behoefte heb. Ik ben geen ochtendmens en ik vind de stilte en het feit dat ik niet hoef te praten heerlijk! Ik eet mijn bakje soja yoghurt met banaan en muesli en drink een kop thee. Sjonguh wat hoor je iedereen goed kauwen, slikken en smekken! Das dan weer wat minder 😉

Na het eten blijft iedereen nog even zitten. Dit keer sluit ik mijn ogen, nee niet om heen en weer te wiegen, ik ben gewoon zo moe! Ik besluit mijn spullen naar de keuken te brengen, even te schrijven en nog een dutje te doen. Vanochtend heb ik de inhoud van mijn “Masterclass kindercoaching next level” geschreven en dat voelt goed! Ik word om 11.30u wakker. Een beetje duf. Buiten ziet het er droog uit. Ik trek mijn ANWB wandellaarzen aan(zie je, ik hoor er best wel bij 😉 ), zet mijn pet op en ga naar buiten. Buiten loop ik een stukje bos in en loop dan langs een Montessori middelbare school. De herrie die de leerlingen maken komt flink binnen. Ik vraag me af of hoe ik tien jaar juf heb kunnen zijn. Wanneer ik terug ben, kruip ik weer lekker tegen de verwarming aan op mijn favo plekje. Ik sla mijn nieuwe boek open: “Prikkels bijten niet!”

Alleen al bij het lezen van de inleiding springen de tranen in m’n ogen… Wat een herkenning!!! Nu weet ik al 8 jaar dat ik een HSP en HSS (high sensation seeker) ben, maar dit is alsof ik het zelf geschreven heb! Dan hoor ik de klankschaal: tijd voor de middag meditatie. Zodra ik zit en in adem, voel ik mezelf volstromen met warmte: Ik wil weer meer met en rondom hoog gevoeligheid doen. En daar ter plekke besluit ik om Saskia Klaaysen (de schrijfster) online op te zoeken en te kijken of ik een training/opleiding bij haar kan doen (het liefst zou ik dit gelijk doen maar ja… geen telefoon). Ik besluit ook om te blijven spreken op de congressen van Medilex onderwijs over hoog sensitieve kinderen en jongeren. Daar wilde ik eigenlijk mee stoppen. Ik heb me bedacht. In januari spreek ik weer op 2 congressen en kan ik hen dit mooi vertellen.

Tijdens de lunch merk ik al dat ik langzamer eet, meer in mezelf gekeerd ben. Wel voel ik ook ongeduld (joh! 😉 )want ik wil verder lezen in mijn boek. Na de afwas, die zo gepiept is, ga ik in de eetkamer zitten met mijn notitieboek, roze pen en mijn boek. Heerlijk, die rust om te kunnen lezen en schrijven. Terwijl ik dit schrijf besluit ik ook om twee keer per jaar een stilteweekend te doen: in het voorjaar en in de winter.

Ik lees vandaag meer dan 100 bladzijden in “Prikkels bijten niet!” Wauw… thuis kom ik gewoonlijk niet verder dan 3 (!) bladzijden. “Kut telefoon!” denk ik bij mezelf. Ik neem me voor om een weekend per maand mijn telefoon uit te zetten of in ieder geval OFFLINE te gaan. Ik heb me dit al héél vaak voorgenomen……. en niet gedaan. Het scheelt dat Maarten níks met social media doet (dat is er zo één van: “Ik ben mijn wachtwoord van Facebook kwijt…” whahaah we zijn geen eens FB vrienden wij! 😉 ) Hij kijkt zelden op zijn telefoon(tot mijn frustratie af en toe 😉 ) Nu moet het me een keer gaan lukken toch?

Ik heb vandaag twee keer gewandeld en dat was heerlijk! Ik begin me wel een klein beetje te vervelen. Door het boek dat ik nu aan het lezen ben, begrijp ik dat beter. Ik ben een echte HSS en ben óók snel ONDERprikkeld. Ik dacht al die tijd dat ik een hoog sensitieve EXTRAverte HSS was. Blijkbaar ben ik toch een introverte: ik laad alleen op wanneer ik alleen ben. In gezelschap ben ik extravert, maar écht opladen daarvan, doe ik niet. Neemt niet weg dat ik contact met mensen, uitgaan, feestjes en dansen heerlijk vind. And there you have it……….. precies zoals het boek omschrijft: de tegenstrijdigheid van HSS.

Het avondeten is heerlijk maar oh oh oh plaats een HSP aan een tafel met iemand die luidruchtig eet…OMG ik dacht dat ik gek werd!! Op een gegeven moment was alleen de desbetreffende luidruchtige eter nog aan het eten…. ik voelde em opkomen: de slappe lach! “Wat nu..” dacht ik, “als ik hier tijdens het eten in lachen uitbarst?” Het gebeurde niet, een uur later tijdens de afwas gebeurde het wel….

Ik had me blijkbaar voor vanavond ingeschreven voor de afwas en niet vanmiddag! Whahahaha! Moet je afwassen maar niet vervloeken, dan krijg je dat. Karma enzo 😉 Ik heb nu dus voor de tweede keer (in totaal drie keer) afwasdienst. In de keuken heb ik het geluk om met twee mannen te mogen afwassen. We doen dit keurig netjes in stilte. Wanneer ik de laatste theepot wil afwassen en nog een beetje van het, enorm ecologisch super verantwoord, afwasmiddel wil pakken… schiet de dop eraf! Waarop de theepot onnoemelijk begint te schuimen…. “Nou lekker eco dit”, zeg ik droog.  Man links van mij: “Een schuimparty is er niks bij… ” waarop ik het uitproesssssst…… Hij: “Ik zou haast skihut muziek opzetten!” Ik had het niet meer! Schaterlachen! Tranen over mijn wangen, bril moest af, benen gekruist omdat ik anders in mijn broek piste!

So much for de stilte…… 😉

Love it! never a dull moment… Why so serious? (if you know it, sing it! P!NK)

Ik trek me terug op mijn kamer met een kop avond thee. Morgen alweer dag 3!

Het valt me trouwens op dat ik liedjes in mijn hoofd zing. Ook vraag ik me af hoe gevangenen zich voelen in een cel, alleen met de stilte…. Misschien moet ik me ook even opdrukken en buikspieroefeningen doen. Heb best veel gegeten 😉

Ik slaap om 22u. Jemig wat word je moe van niks en stilte.