Het stilteweekend

Dag 3 (the end)

Dag 3. De ochtend meditatie gaat een stuk beter, al blijf ik allerlei plannetjes maken voor komende weken in mijn hoofd (aard van het beestje zeg maar 😉 Als ik even ga liggen na de meditatie, val ik wéér in slaap. Ik mis het ontbijt én de stiltewandeling. Beiden vind ik niet zo erg want ik ontbijt eigenlijk nooit en ik denk erover om zo een rondje te gaan hardlopen. Dat zal gek zijn zonder muziek en ik ook het aantal km’s kan ik zonder telefoon niet bijhouden… first world problems 😉

Ik zet zelf thee in de keuken, steek een kaars aan in de eetkamer en ga daar schrijven en verder lezen in mijn boek. Dan begint de onrust: “Zal ik gaan hardlopen?” “Hoe laat is het eigenlijk?” Ik besluit even diep te ademen en te voelen wat ik wil en nodig heb. Het is me vrij snel duidelijk: actie! Ik voel me na niksen, lezen, ontspannen ook een beetje ingekakt en uitgeblust. Ik trek mijn hardloop outfit aan en ga naar buiten. De zon begint te schijnen, yes! Goed opletten waar ik heen ren want ik verdwaal werkelijk altijd en overal! Geen idee hoe lang en hoe ver ik ren, maar het is heerlijk! Bij het huis ga ik lekker douchen, althans “lekker”… met een pisstraaltje dus. “Ach” denk ik, “in de Filipijnen “douchte” we met kommetjes water.” Ik was mijn haar, kleed me aan met schone kleren en föhn mijn haar (ik denk serieus tijdens het föhnen: “Zou dit de stilte verstoren?” Whahaha!)

In de eetkamer staat weer heerlijke thee, koffie met havermelk (jippie!!) en peperkoek. Ik neem brandnetel thee, koffie en een stuk peperkoek met roomboter (jummie!). Aan tafel zitten de twee begeleiders, nog een vrouw en een man. Iedereen zit te lezen of te schrijven. Het heeft iets gezelligs, iets fijns… het in stilte samen zijn. Het is totaal niet ongemakkelijk en schept gek genoeg een band. Een aantal jaar geleden zag ik dit trouwens absoluut niet zo. Toen dacht ik vooral: AKWARD!! 😉

Tijdens de middag meditatie schiet ik helemaal vol, tranen rollen in stilte over mijn wangen. Ik wil ze wegwrijven maar het heeft totaal geen zin. Ze blijven komen…. Ik voel ineens zoveel ruimte voor dankbaarheid. Waar ik normaal een totale allergie heb voor mensen die bij elk dingetje roepen hoe dankbaar ze zijn (wat ik ook heus dagelijks voel, alleen niet hele dagen wil roepen omdat dit mijn inziens de impact van het woord totaal laat verdwijnen), voel ik me ermee vullen. Tegelijkertijd voel ik verdriet….. oneindig diep verdriet. Want ik weet dat ik daar ter plekke kies voor hoe het NU is. Het is goed.

Het is goed zo.

Ik denk aan Maarten. Zie hem voor me en besef me hóe dankbaar ik voor hem ben. Voor wie hij is, voor hoe hij doet, voor wat hij in mij losmaakt. Hij klopt. Bij mij. Terwijl ik het schrijf rollen er weer tranen over mijn wangen. Het is hij en ik. Zo zal het zijn.

Ik denk aan mijn neefjes en nichtjes en hoe zij ook míjn DNA dragen. Hoe zij mij hopelijk ook zullen bezoeken wanneer ik oud & grijs ben. Ik huil verder…..

Ik denk aan PINK en wat ik bereikt heb. Hoe mooi het is dat ik zulke leuke, lieve, talentvolle vrouwen mag coachen. Hoe goed zij het doen en hoe bijzonder het is dat ik met hen mag mee lopen. Ik wil nog zoveel meer vrouwen helpen <3 Dat komt van diep. Weer rollen er tranen over mijn wangen. “Godsamme” denk ik, “de sluizen zijn open hoor!”

De klankschaal gaat…..tijd voor lunch. Met betraande ogen schuif ik aan bij de lunch. Ik vind het fijn dat niemand vraagt: “Gaat het?” Ik ben namelijk heel oké met de emoties die er op dat moment zijn. Ik eet twee boterhammen: 1 met zelfgemaakt hummus en kiemen en 1 met kaas met jam (eigenlijk mag ik geen kaas maar nou en 😉 ) Die laatste boterham doet me aan vroeger denken. Vroeger aten wij thuis kaas met jam op ons brood. Iedereen vond dat maar gek en mijn vader zei altijd dat het iets typisch Zeeuws Vlaams is. Ik eet langzaam en geniet van de smaken. Af en toe geef ik iets door en schenk ik thee in voor iemand.

Wat ik nog niet verteld heb, is dat er na het eten altijd één iemand eerst moet opstaan met zijn bord. Dan pas “mag” de rest. Ik had me voorgenomen nooit de eerste te zijn (want ongeduldig dus goed voor me 😉 ) Vanmiddag leek het echter eeuwen te duren, alsof iedereen hetzelfde dacht. Na zeker 15 minuten, stond ik op. Ik had ook afwas dienst en dacht: “Ja doei, ik wil ook nog naar buiten!” Miss ongeduld…

Na 40 minuten wandelen in het bos door de regen, trek ik in het stiltehuis mijn geitenwollen sokken aan (zo blend ik lekker in 😉 ) Ik kruip in een stoel op mijn nieuw ontdekte plekje: een kamertje tegenover de stilte kamer met twee feautuils, een tafeltje en een leeslamp met uitzicht naar buiten. Het stilte huis zit tegenover een gebouw waar vroeger fraters woonden en nu studenten. Ik heb al meerdere keren naar binnen gegluurd. Ingebouwde hoogslapers, ikea kasten, kerstboompjes. Even mis ik mijn studenten tijd en voel ik me vreselijk oud. In februari word ik 39. Ik heb ouder worden altijd moeilijk gevonden… waarschijnlijk ook gekoppeld aan mijn kinderwens. Hoe ouder, hoe moeilijker. Misschien kan ik dat nu ook langzaam wat meer gaan loslaten…

Ik pak mijn boek er weer bij en zak lekker weg in de stoel. Door het boek: “Prikkels bijten niet!” besef ik me dat ik het afgelopen half jaar ONDERprikkeld was. Alles liep lekker en er was niet zoveel uitdaging meer. Dit inclusief mijn richting met PINK niet helemaal helder hebben, zorgde voor een “bore-out.” Wat een eyeopener om te lezen dat dit bij hoog sensitieve HSS (high sensation seeker) stress oplevert. Gelukkig heb ik een heel gericht plan voor 2020. Mijn doel: uitdaging creëren, flow terug krijgen en de balans vinden in prikkels opzoeken en vermijden. Ik schrijf gelijk een agenda structuur uit. Vanaf 1 februari hebben Stefanie (Little Spoon en Peper in je zaak) en ik een eigen kantoor en heb ik een marketing dag en een creatie dag. Ik kijk er zo naar uit! Ik heb zin om aan de slag te gaan maar eerst maar eens kerstvakantie houden en genieten van Maarten zijn thuiskomst.

Goooooooong > de klankschaal. Tijd voor diner.

Zomaar wat gedachten tijdens het diner:

“Wat is vegetarisch eten toch lekker, misschien kan ik morgen wat recepten vragen.”

“Maar één iemand hier aan tafel houdt zijn vork goed vast. Maar goed dat ze niet bij mijn vader in huis zijn opgegroeid.” 😉

“Wat eet iedereen eigenlijk veel… ik kan dit echt niet op… maar ik ben toch zeker niet de slankste hier. Hmm…”

“Ahhh het laatste toetje is op… let the waiting begin! Wie zou er als eerste opstaan?” (It wasn’t me this time!)

Na het eten ga ik nog 25 minuten wandelen, doe wat oefeningen op mijn kamer, schenk thee in en ga weer lezen.

Elke avond is er de mogelijkheid om een tafelgesprek bij te wonen. Gisteravond heb ik er één bijgewoond. Niet per se omdat ik wilde delen, wel omdat ik nieuwsgierig was hoe ze dat zouden aanpakken. Prachtig om te zien hoe liefdevol en zonder oordeel de begeleiders dit deden. Uit respect voor de deelnemers, deel ik hier verder niks over.

In de avond kan ik niet slapen. Ik heb tig ideeën voor mijn event. Ik pen alles in mijn boekje. Ik merk ook dat ik op zie tegen mijn telefoon. Zodra ik dat ding weer heb, móet ik van alles van mezelf. Althans zo voel ik het… Ik voel me die nacht ook niet helemaal lekker, ben meerdere keren wakker en heb buikpijn. Ik sla de ochtend meditatie over. Zodra ik wakker ben, kleed ik me aan en ga ik wandelen. Het is 9.30u en ik neem me voor een lange wandeling te maken. Nou dat is gelukt kan ik je zeggen. Ik loop loop loop… voor ik het weet sta ik in het centrum van Nijmegen. TOTAAL verdwaald! Whahaha!Ik lach keihard om mezelf (mensen kijken me aan alsof ik gek ben 😉 ) Maar ik denk ook: “Wat nu?” Ik schiet iemand aan en we zoeken in Google maps (lang leve google maps voor kneuzen zoals ik 😉 ) naar “Sophiaweg.” Ik moet terug. Ik loop de gehele 40 minuten terug en denk bij  mezelf: “Jij wilde lang wandelen, kun je het krijgen ook!” Bij terugkomst vertelt de begeleider me dat we na de lunch allemaal iets mogen presenteren over wat de stilte ons gebracht heeft: een gedicht, een tekening of een lied, zo stelt hij voor. Ik begin te lachen en zeg: “Nou een lied van mij wil je niet horen hoor!” Ik krijg een klein glimlachje…. mensen die in de stilte leven worden namelijk ook altijd heel serieus, heb ik gemerkt 😉 Dan denk ik: “Kut, ik kan niks…” Hallo innerlijke criticus!” Ik schrijf een alfabet rijm (zo heet dat volgens mij). Dat deed ik vroeger als juf altijd met mijn klas.

Wanneer we in de stilte kamer zijn en het is mijn beurt om voor te dragen. Grap ik: “De S is van Stilte….. Joh het lijkt wel een slechte bruiloft!” 😉 Ik ben een kei in grapjes maken om spanning te minimaliseren…

S elfcare

T evredenheid

I deeën

L iefde voor mezelf en anderen

T raagheid            (“Das geen woord!” zeg ik lachend)

E enheid

W ijsheid

E envoud

E moties (door)voelen

K euzes

E rkenning (voor wat is)

N aasten (heb je naasten lief > verbinding)

D iscipline

Ik draag mijn gedichtje voor en toon hen mijn grootste verdriet. Tranen rollen over mijn wangen. Ik wrijf ze niet weg. Ik gun mijn verdriet die tranen. De groep is geraakt en luistert naar wat er achter mijn stilte ligt…..

Achter een ieder zijn stilte ligt altijd meer dan je denkt…..

Liefs Anne